Rakew po czesku znaczy trumna. Po serbsku raka to grób.

Od czasów prasłowiańskich Krzemionki były miejscem kultu zmarłych. Wiosną palono tu ognie zaduszkowe, urządzano zabawy i igrzyska dla uczczenia zmarłych, odstraszano złe duchy i aż do 1836 urządzano stypy pogrzebowe. W pradawnych wierzeniach słowiańskich czczono drzewa. Prawdopodobnie rósł ty święty dąb. Wierzono też, że dusze zmarłych przybierają postać ptaków i zamieszkują na drzewach żywych a nawet ściętych. Do niedawna na Rękawce popularne były drzewka życia: wystrugane drzewko, na którego gałęziach siedzą drewniane ptaszki.

Według legendy kiedy umarł król Krak, założyciel Krakowa i pogromca smoka wawelskiego, pochowano go obok wzgórza Lasoty, a na jego grobie lud krakowski wzniósł 20-metrowej wysokości górę. Tak powstał kopiec Kraka. Ponieważ ziemię według tradycji noszono w rękawach, stąd nazwa Rękawka najpierw kopca, później festynu. Kiedyś odpust odbywał się na kopcu Kraka, z którego szczytu zrzucano zebranym u stóp wzgórza ludziom resztki święconego: chleb, kiełbasę, gotowane jajka, jabłka, ciastka i drobne monety.

Za czasu zaboru austriackiego obrzęd ten został zakazany, a wojsko zamknęło dojście na kopiec. Zaborcy chcieli zamienić Kraków w nowoczesną twierdzę wojskową. Na Krzemionkach i górującym nad nimi kopcem Kraka planowano wybudować silny fort artyleryjski, który broniłby dostępu do Krakowa od południa.

Zwyczaj zrzucania słodyczy z kopca przeniósł się na wzgórze Lasoty. Wraz z odpustem pod kościół św. Benedykta przeniosła się również nazwa Rękawka. Dziś Rękawka to odpust połączony z ludową zabawą, odbywającą się co roku na Krzemionkach koło kościółka św. Benedykta, obok kopca Krakusa. Urządza się go w pierwszym dniu po świętach wielkanocnych.